Zaterdag 17 mei was het dan eindelijk zover, een primeur voor TWC Grave: De allereerste tijdrit van TWC Grave was een feit.

    Nadat in de voorafgaande weken met militaire precisie het plan werd uitgedacht, voorbereidt en het parcours vele malen werd verkend, konden onze kleppers dan echt van start.

    ’s Morgens werd het circuit nog ontdaan van de laatste restjes zand en grind in en werden onze (hagelnieuwe) pijlen gehangen. De EHBO’ers en seingevers werden nog eens uitgebreid gebrieft en de tijdswaarneming voor de laatste maal getest. Ook de starters, fotografen en het massaal aanwezige publiek werden opgewarmd voor het evenement. Je leest het goed, Tourdirecteur Marcel Rijs liet echt helemaal niets aan het toeval over!

    De spanning onder de aanwezige deelnemers was voelbaar; welk gemiddelde zou genoeg zijn voor de dagzege? Moet ik volle bak van start of toch nog wat overhouden zodat ik aan het einde van de rit nog een laatste krachtexplosie eruit kan gooien? Ik zal toch niet het ongeluk hebben dat uitgerekend tijdens mijn rondje ik opgehouden wordt door auto’s, huifkarren of wandelende senioren?

    Uiteraard gaf iedereen aan dat “deelnemen belangrijker was dan winnen”, maar intussen…….

    Klokslag 16.30 uur was het zover, topfavoriet voor de dagzege Robert mocht van start. Zijn Stalen Ros kreeg de sporen en met de voor hem zo kenmerkende lichte tred dook Robert het parcours op. Je zag de anderen denken “ach, ook Robert heeft vast wel eens een off-day” of “die oude fiets moet het toch een keer begeven, dit zou een mooi moment zijn” ’s-Avonds zouden we het weten of Robert met de bloemen naar huis zou gaan. Na exact 2 minuten stond Jean Paul (JeePee voor intimi) klaar voor de start. Volledig gesoigneerd én met tijdrithelm tot de tanden toe bewapend, zou hij dan wellicht de verrassing van de dag worden?

    Elke 2 minuten gingen vervolgens de andere deelnemers van start…. Het zou nog wel even onrustig blijven op de Beerschemaasweg.

    Gedurende het komende uur vlogen diverse rood-zwart-witte snelheidsduivels over het 17,1 kilometer lange (technische) parcours met maar liefst 60 (!) hoogtemeters. Waar sommigen het in de bochten rustig aan deden, doken weer anderen er vol gas doorheen. De seingevers verrichtten fantastisch werk, eventuele andere weggebruikers werden ruim op tijd aangekondigd en de op het parcours aanwezige EHBO’ers schreeuwden hun longen uit het lijf om de deelnemers toch nog net dat stukje extra te laten geven. Onderweg werd er door de deelnemers veelvuldig op de snelheidsmeters gekeken en de hartslagmeters stonden doorlopend in het rood en piepten alsof ze elk moment “game over” zouden aangeven. Wat een spanning en een apotheose! Wie o wie zou de ereprijs mee naar huis nemen en straks met de ronde-miss op het podium staan?

    Onderweg was er toch nog enig drama te betreuren. Dé belangrijkste outsider van de dag Jan Hopman reedt lek. De ploegleiderswagen was echter nergens te bekennen, zou die een verkeerde afslag genomen hebben? Er zat niets anders op dan toch maar snel even een bandje te wisselen. Vliegensvlug werd dit klusje geklaard en kon Jan dus weer zijn weg vervolgen. Welke invloed zal dit gehad hebben op zijn tijd en eindklassering? We zouden het later te weten komen….

    Bij de finish kwamen intussen de eerste toppers alweer over de streep. De één ogenschijnlijk nog zo fris als een hoentje, de ander helemaal leeggereden, kwijlend en happend naar zuurstof. Wat een respect moest je voor deze mannen hebben, fantastisch om te aanschouwen! Quasi nonchalant werden de ervaringen uitgewisseld en voorzichtig alvast geïnformeerd naar elkaars gemiddelde. De jury (onder bezielende leiding van mevrouw R. Wiltenburg) liet echter niets los, zouden de uitslagen dan zo dicht bij elkaar liggen en zou de jury pas in een nader beraad tot besluiten moeten komen? Spanning alom…. Besloten werd om pas tijdens het afsluitende diner de uitslag bekend te maken. Vol spanning maar met begrip voor de zorgvuldige besluitvorming gingen de deelnemers huiswaarts om daar de vochtreserves weer aan te vullen en even op te frissen.

    Vanaf 18.00 uur werden er op het evenemententerrein een heerlijke BBQ en pasta-maaltijden geserveerd. Inmiddels waren ook de leden van onze A+ groep aanwezig die eerder op de dag de nodige hoogtemeters hadden gemaakt in de Belgische Ardennen. Onder het genot van een cola light, biertje of glaasje wijn werd de dag nog eens doorgesproken. Ongeacht de uitslag was iedereen het er wel over eens, dit MOET een jaarlijks terugkerend evenement worden!

    Ineens, geheel uit het niets kwam de jury tevoorschijn met de uitslag. Gespannen koppies onder de deelnemers, dit was het moment van de waarheid! In gedachten werden de overwinningsspeeches nog even geoefend en werd bedacht wie er allemaal zeker bedankt moesten worden (familie, vrienden, de buurman die vroeger altijd mee ging fietsen en dus het virus overgebracht had, etc. etc.)

    Allereerst werd even stilgestaan bij de pechvogel van de dag. Jan Hopman (vanaf nu “de Lekke”) bleek toch nog een eervolle 8e plek te hebben gehaald. Chapeau, toch nog een geweldige prestatie!

    Vervolgens werden – stuk voor stuk- de overige uitslagen bekend gemaakt. Ogenschijnlijk tevreden hoorden Barry, Theo, Bart en Etienne aan welke plek ze behaald hadden. Toch was van de gezichten af te lezen dat ze wellicht toch nog iets meer hadden kunnen geven en dat zich alvast zinden op revanche tijdens de 2015 editie.

    En dan, het podium:

    Als nummer 3 bleek Albert Kager te zijn geëindigd met een fantastisch gemiddelde van 36,46 km/h!

    Nummer 2 en dus (voor velen, behalve voor zichzelf) de verrassing van de dag JeePee Jansen met een onwerkelijk gemiddelde van 37,86 km/h!

    En jawel, nummer 1: De absolute topfavoriet, d’n knaller uut L ‘boom, de ongenaakbare, de bedwinger van 10kg. staal, de altijd bescheiden maar ó zo ongenadige “heerscher van de timetraiil”: Roberto Schamp met een buitenaards gemiddelde van maar liefst 39.77 km/h !

    Heren, van harte gefeliciteerd met deze mooie eindklassering! Het is jullie van harte gegund!

    ’s Avonds was het nog lang rumoerig, tot laat in de avond werd er geproost en sterke verhalen uitgewisseld. De energie sidderde nog uren voort, stiekem werd er alvast uitgekeken naar volgend jaar.

    Naar verluid zullen dan ook Marcel “Whohoho” Rijs, Olav "de kneder" Beemsterboer, Ron “Wiggo” Wiggemansen, Bertje “afwasborstel” Kroes, Marcel “Steegie” van de Steeg, Bert de "Lange" Wit(te) en ook Igy “Ignatio della Capo” deelnemen. De eindzege zal ook dan weer zwaarbevochten worden….

    Deelnemers Tijdrit TWC Grave

     

    JeePee in actie

     

    Het podium!

    Team organisatie


    © 2017 TWC Grave